W zamkowym zaułku, czyli zielony bezkres Leeds

Zamek Leeds – oddalony o około 40 mil na południowy wschód od Londynu, położony w hrabstwie Kent, niedaleko Maidstone. Wbrew pozorom nie ma nic wspólnego z brytyjskim  miastem Leeds, lecz jego nazwa pochodzi od wioski leżącej nieopodal, o takiej samej nazwie – Leeds. Zamek został wzniesiony w XII w. Był ulubioną rezydencją Edwarda I. W XVI w. zamek  stał się siedzibą Katarzyny Aragońskiej. 

„Ruszyła maszyna po szynach ospale…”, czyli pełna para i do przodu!

Dawno mnie już tutaj nie było. Tak się sprawy poukładały, że niestety blog zszedł na dalszy plan. Ale teraz już wracam pełną parą, mam nadzieję, niczym parowozy w Wolsztynie!

Wolsztyn – niewielkie miasto w Wielkopolsce położone przy brzegach dwóch jezior: Wolsztyńskiego i Berzyńskiego. Sławne w całej Europie. A to za sprawą dużych kół, węgla i pary, czyli… parowozów. To właśnie w Wolsztynie znajduje się jedyna parowozownia w Europie obsługująca ruch pasażerski. Znajduje się tam około 30 parowozów. Codziennie z Wolsztyna do Poznania wyrusza pociąg prowadzony właśnie przez tę maszynę parową. Parowozownia jest udostępniona dla ruchu turystycznego. Można ją odwiedzać codziennie. I w brew pozorom, nie pełni funkcji muzeum lecz jest czynnym zakładem pracy!

Co roku, na przełomie kwietnia i maja, w Wolsztynie odbywa się Parada Parowozów, na którą zjeżdżają się ludzie z całej Polski, ale też i z innych krajów.  W tym roku odbyła się ona w dniach 27-28 kwietnia. Była jubileuszową – XX Paradą (pierwsza odbyła się w 1993 roku). Trzeba zatem przyznać, iż jest to święto z tradycją. Celem tej imprezy jest zwrócenie uwagi na to zanikające już rzemiosło. Jeszcze pięćdziesiąt lat temu buchające parą lokomotywy na dworcach PKP były codziennością. Dzisiaj mamy elektrowozy. Za kilkadziesiąt lat, kiedy zabraknie pasjonatów i czynnych maszynistów parowozów, sztuka ta przejdzie do historii.  

Teraz chwilka na odprężenie i powrót do czasów dzieciństwa. Bo chyba nie ma osoby, która nieznana by wiersza Juliana Tuwima „Lokomotywa”. Przypomnijmy sobie więc te słowa …

Stoi na stacji lokomotywa,
Ciężka, ogromna i pot z niej spływa -
Tłusta oliwa.
Stoi i sapie, dyszy i dmucha,
Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha:

Buch - jak gorąco!
Uch - jak gorąco!
Puff - jak gorąco!
Uff - jak gorąco!
Już ledwo sapie, już ledwo zipie,
A jeszcze palacz węgiel w nią sypie.
Wagony do niej podoczepiali
Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali,
I pełno ludzi w każdym wagonie,
A w jednym krowy, a w drugim konie,
A w trzecim siedzą same grubasy,
Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy.
A czwarty wagon pełen bananów,
A w piątym stoi sześć fortepianów,
W szóstym armata, o! jaka wielka!
Pod każdym kołem żelazna belka!
W siódmym dębowe stoły i szafy,
W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy,
W dziewiątym - same tuczone świnie,
W dziesiątym - kufry, paki i skrzynie,
A tych wagonów jest ze czterdzieści,
Sam nie wiem, co się w nich jeszcze mieści.

Lecz choćby przyszło tysiąc atletów
I każdy zjadłby tysiąc kotletów,
I każdy nie wiem jak się natężał,
To nie udźwigną - taki to ciężar!

Nagle - gwizd!
Nagle - świst!
Para - buch!
Koła - w ruch!

Najpierw
powoli
jak żółw
ociężale
Ruszyła
maszyna
po szynach
ospale.
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
I kręci się, kręci się koło za kołem,
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi.

A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!
Po torze, po torze, po torze, przez most,
Przez góry, przez tunel, przez pola, przez las
I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas,
Do taktu turkoce i puka, i stuka to:
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to,
Gładko tak, lekko tak toczy się w dal,
Jak gdyby to była piłeczka, nie stal,
Nie ciężka maszyna zziajana, zdyszana,
Lecz fraszka, igraszka, zabawka blaszana.

A skądże to, jakże to, czemu tak gna?
A co to to, co to to, kto to tak pcha?
Że pędzi, że wali, że bucha, buch-buch?
To para gorąca wprawiła to w ruch,
To para, co z kotła rurami do tłoków,
A tłoki kołami ruszają z dwóch boków
I gnają, i pchają, i pociąg się toczy,
Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy,,
I koła turkocą, i puka, i stuka to:
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to!...

A teraz znów wracamy do Wolsztyna. 

W Paradzie Parowozów biorą udział lokomotywy parowe nie tylko z Polski, ale też i z innych krajów Europejskich, np. z Czech, Austrii, Słowacji czy Niemiec. Parada to rzeczywiście parada – parowozy są niczym modelki na wybiegu. Przejeżdżają po kolei, najpierw pojedynczo, potem parami i na koniec wszystkie razem, w tę i z powrotem.   

Piękna zima w wiosenny czas, czyli ostatnie chwile na stoku

Mamy prawie koniec marca, za oknami śnieg, a i mróz nie odpuszcza. No tak, zima w tym roku dosyć długo się ociągała i przyszła chyba dopiero w styczniu. Nic więc dziwnego, że chce zagościć u nas trochę dłużej. Na Boże Narodzenie nie było śniegu, no to na Wielkanoc będzie! A czemuż by nie? Ot, taki mały psikus na pryma aprilis na przykład.

Ale wracając do tematu wpisu, wcześniej już pisałam o tym jak po raz pierwszy trzy tygodnie temu założyłam narty i jakoś udało mi się zjechać na nich z górki (link). Wciąż jestem cała i zdrowa. Idzie mi już coraz lepiej, więc moja kochana rodzinka postanowiła zabrać mnie do Świeradowa na nartostradę. Zapytałam tylko, czy dam radę zjechać z tej górki. Usłyszałam odpowiedź, że tak. Więc nie namyślałam się dłużej i od razu przystałam na ten pomysł, tym bardziej, że w Świeradowie nigdy nie byłam, a od dłuższego już czasu chciałam się tam wybrać.

Żółty miś w Bieszczadach, czyli górska Chatka Puchatka

Tym razem wracam wspomnieniami do słonecznej wiosny zeszłego roku, kiedy to wybrałam się w Bieszczady. Zdobyłam wtedy Tarnicę, o której pisałam tutaj oraz wybrałam się do "Chatki Puchatka". Myśląc o tym miejscu zawsze wyobrażam sobie Kubusia Puchatka ze słojem miodu w ręce, siedzącego gdzieś w górach i jedzącego swoje małe co nieco. Czy wam też towarzyszy taka myśl?  :)

Cel: Chatka Puchatka
Szlak: żółty

"Chatka Puchatka" to najwyżej położone schronisko w Bieszczadach. Panują w nim dosyć ekstremalne warunki - brak dostępu do wody, prądu czy nawet toalety (znajduje się w budce obok). Mieści ono około 10 osób. Jednak jest celem wędrówki dla wielu turystów i piechurów. A widoki stamtąd naprawdę robią wrażenie!

Dwie deski na nogi, dwa kije pod pachę, czyli o pierwszym spotkaniu z nartami

Do tej pory, w zimowe piękne weekendy wybierałam się gdzieś w góry. Teraz jednak nadszedł czas na zmianę. Z pomocą i namową kochanej rodzinki pojawiłam się na stoku. Ba, nawet założyłam narty i… wciąż jestem cała i zdrowa!

W końcu przyszedł  marzec a wraz z nim ustąpiły mgły i niebo znów nabrało błękitnej barwy. Promienie jasno świecącego słońca przywitały mnie  weekendowy poranek.  Od razu dostałam zastrzyk pozytywnej energii. W końcu zobaczyłam świat! Nie białe mleko dookoła, ale lekko zaśnieżone wzgórza i okoliczne bloki. Dopiero teraz czuję jak bardzo mi tego brakowało!

Okienko na Tatry, czyli niepozorna Gubałówka

Za oknem wciąż mgła. Mgła i tylko mgła. Więc ja wracam myślami do tych pięknych, letnich dni spędzonych w górach. Oj, bardzo teraz tęsknię za nimi...

Przenieśmy się zatem w tatrzańskie, słoneczne klimaty...

Często myśląc o Gubałówce widzimy tylko jedną możliwość dostania się tam – podróż kolejką. I z pewnością jest to atrakcyjny pomysł, jednak wspinanie się na tę, niewiele ponad tysiąc metrów wznoszącą się, górę może okazać się bardziej satysfakcjonujące. Oczywiście warto chociaż raz przejechać się kolejką, lecz lepiej zjechać nią do centrum, niż wjeżdżać na górę.

Coś z górskiej półki, czyli „GórFanka” dla stęsknionych gór

Mgła, mgła i sypiący śnieg. Taki właśnie monotoniczny widok rozpościera się nad moim miastem. Zaledwie i nieprzerwanie od dwóch tygodni. I ani jednego promienia słońca. Szaro, buro i ponuro. Pogoda jednak potrafi przygnębić …

W takie gorsze dni wracam wspomnieniami do tych lepszych oglądając zdjęcia i przywołując konkretne zdarzenia. Czasem też sięgam po jakąś książkę. Ostatnio mam ich całą stertę do przeczytania. Na jej szczycie tej sterty jakoś tak znalazła się „GórFanka” Anny Czerwińskiej. I bardzo dobrze się złożyło, bo już od prawie miesiąca nie byłam w górach i zdaje się, że już trochę zatęskniłam… Zatem wzięłam tą lekturę i zaczęłam się w nią zagłębiać z przyjemnością.

Najpierw słów kilka o autorce. Anna Czerwińska to znana polska alpinistka i himalaistka. Zdobyła wiele ośmiotysięczników, a także Koronę Ziemi. Jako druga Polka stanęła na Mount Evereście (2000r.), i co ciekawe, była najstarszą kobietą, która zdobyła ten szczyt. Swoje przygody i doświadczenie postanowiła opisać w serii książek zatytułowanych „GórFanka”.  Jak na razie powstały cztery publikacje: „Moje ABC w skale i lodzie”, „Na szczytach Himalajów”, „W Karakorum 1979-1986” oraz „GórFanka powraca w Karakorum”.

Jakoś tak niefortunnie się złożyło, że zamiast zacząć od początku, ja zaczęłam od końca, czyli od ostatniej części - „GórFanka powraca w Karakorum”. A to za sprawą tego, że to właśnie tę książkę znalazłam w moim gwiazdkowym prezencie….

Słoneczne wspomnienia w zimowy czas, czyli Rzym po raz kolejny

Wcześniej pisałam już o moim wyjeździe do Rzymu na MiędzynarodoweSpotkanie Młodych. Podczas pobytu tam, miałam okazję, aby trochę poznać miasto. Jaki Rzym poznałam? Przekonajcie się sami! Tym razem trochę moich wspomnień i subiektywnych odczuć z tego miejsca.

Otóż przede wszystkim Rzym był ciepły i słoneczny. Co prawda i u nas Święta Bożego Narodzenia przebiegły z niezbyt dużym mrozem na zewnątrz, i przynajmniej u mnie w mieście nie było śniegu (za to była gęsta mgła), więc ogromnego 'klimatycznego' przeskoku nie było. Po około 22 godzinach spędzonych w podróży przywitało mnie poranne słońce na rzymskim niebie. Taką to piękną wiosnę mieli Rzymianie tej zimy.

Odchodząc od tematu pogody i wracając do głównego wątku, Spotkanie Młodych stworzyło okazję do zwiedzenia miasta. Dodatkowym atutem były darmowe przejazdy komunikacją miejską oraz, w niektórych przypadkach, darmowe wejściówki do pewnych obiektów.

Pewnego popołudnia udało nam się znaleźć przewodnika-wolontariusza, który oprowadził nas wzdłuż via dei  Fori Imperiali. Opowiedział nam krótką historię tego miejsca i zwrócił uwagę na pewne szczegóły. Tuż przy via dei Fori Imperiali mieści się Koloseum, do którego także zawitałam. Zanim jednak dostałam się do wnętrza tego najsłynniejszego rzymskiego zabytku, musiałam odstać swoje w ogromnej kolejce. Powiem szczerze, że jakoś specjalnie Koloseum mnie nie powaliło na kolana. Z zewnątrz i owszem, wygląda niesamowicie, szczególnie o zmroku, lecz wewnątrz nie robi aż tak piorunującego wrażenia. Kompleks rzeczywiście jest bardzo duży i wyobrażając sobie co działo się tam setki lat temu, może budzić podziw i uznanie. W końcu te mury były świadkiem krwawych walk gladiatorów ze zwierzętami.Ponadto budowla ta przetrwała niemalże dwa tysiące lat! To taka odwieczna wizytówka Rzymu.

Stara znajoma Śnieżka, czyli zimowy powrót w Karkonosze

Po powrocie z Tatr przyszedł czas na kontynuowanie dobrej górskiej passy, tym razem w Karkonoszach. Śnieżka to kolejny szczyt zdobyty przeze mnie w ramach Korony Gór Polski oraz Korony Sudetów.

Kiedy zaczynaliśmy wycieczkę na niebie było trochę białych chmurek, a między nimi prześwitywały promienie słońca. Na szlaku panowała bajkowa sceneria – błękit nieba i biały puch na drzewach tworzył niesamowicie magiczną mieszankę! Dodać do tego jeszcze ‘chrupiący’ śnieg pod nogami i… to właśnie to co kocham najbardziej!

Cel: Śnieżka (1602 m n.p.m.)

Szlaki: niebieski - czarny/czerwony - niebieski 

Trochę góralskiej tradycji, czyli z wizytą w Chochołowie

Spędzając deszczowe wakacyjne dni w Zakopanem, wpadliśmy na pomysł wycieczki krajoznawczej po okolicach. Wsiedliśmy do samochodu i w ten oto sposób dotarliśmy do Chochołowa.

Chochołów to niewielka, przygraniczna wioska leżąca na Podhalu, oddalona ok. 18 km od Zakopanego. Położona na wysokości ok. 750 m n.p.m.  Z Zakopanego można tam dojechać na dwa sposoby: przez Kościelisko (przy Góralskim Dworze skręcamy w prawo) lub też przez Krzeptówki, Kiry, Witów (958). Od strony północnej do wioski prowadzi droga z Czarnego Dunajca (958).

Wyjść ponad mgłę, czyli jak zobaczyć więcej

Nad Zakopanem unosiła się gęsta mgła, w której ukryte były wierzchołki tatrzańskich szczytów. Jednak coś skłoniło mnie, aby zobaczyć obraz z internetowej kamerki z Kasprowego Wierchu. Widok nieco mnie zaskoczył … szczyt nie był zamglony i rozpościerały się z niego piękne widoki. Zatem od razu zaświeciła się w mojej głowie lampka ‘aha!’ i znalazłam cel kolejnej górskiej wyprawy. Na Kasprowym byłam już jakieś cztery razy – dwa razy wjeżdżałam kolejką, a dwa wchodziłam szlakiem z Hali Gąsienicowej. Teraz więc chcąc odkrywać nieznane zdecydowałam się na wejście szlakiem zielonym (z Kuźnic przez Myślenickie Turnie).

 Na nogach doszłam do Kuźnic i tam skierowałam się od razu na szlak. Dojście do Myślenickich Turni (1354 m n.p.m.) zabrało mi coś około godziny. Droga cały czas pod górkę, jednak szlak był przetarty więc szło się nienajgorzej. Czasem tylko zapadałam się w śniegu mniej lub bardziej. Będąc na Myślenickich Turniach zrobiłam sobie krótki odpoczynek zerkając na mało zaludniony wagonik kolejki zmierzającej na Kasprowy. Potem minęłam znak informujący o zagrożeniu lawinowym i ruszyłam na górę. Przede mną były około dwie godziny drogi na szczyt.

Na górze też biało, czyli jaką piękną zimę mamy w naszych polskich Tatrach

Kończy się już mój pobyt w Zakopanem. Spędziłam tutaj prawie tydzień, z czego większość dni na szlaku. Jednak piękna pogoda, słoneczko i w miarę czyste niebo dopisały tylko raz. I właśnie o wycieczce z tamtego dnia opowiem dzisiaj.  

Cel: Wielki Kopieniec i Nosal

Szlaki: zielony – żółty – zielony

Wycieczkę rozpoczęliśmy w najwyżej położonej dzielnicy Zakopanego – Cyrhla. Tam, zaraz na początku tej dzielnicy, znajduje się wejście na szlak czerwony oraz zielony. Przez chwilę szlaki te idą razem, a potem na malutkiej polance rozłączają się. My odbijamy w prawo, zgodnie ze szlakiem zielonym. Jak do tej pory ścieżka idzie łagodnie w górę lub po w miarę równym terenie. Za niedługo wchodzimy do lasu i wyjdziemy z niego dopiero po jakimś czasie. Tutaj szlak nabiera już troszkę większej trudności, gdyż praktycznie cały czas prowadzi pod górkę. Podejścia nie są jednak zbyt strome, lecz gdzieniegdzie podłoże było dosyć śliskie, więc trzeba było iść ostrożnie. Tym bardziej, że była to nasza pierwsza zimowa wyprawa w Tatry, więc nie mieliśmy większego pojęcia o faktycznej sytuacji na trasie.  

Biało-czerwono dookoła, czyli Puchar Świata na Wielkiej Krokwi

Jako małe dziecko często w niedzielne popołudnia siadałam z rodzinką, aby oglądać Adama Małysza w akcji. Potem zupełnie przez przypadek, spędzając Boże Narodzenie w Zakopanem, natknęłam się na Mistrzostwa Polski rozgrywane na Wielkiej Krokwi. To było moje pierwsze spotkanie ze skokami. I tak jakoś polubiłam ten sport, zaczęłam coraz baczniej oglądać kolejne zawody Pucharu Świata i całkowicie się w to wkręciłam. W lecie byłam na zawodach Letniej Grand Prix rozgrywanych w Zakopanem, a teraz przyszła pora, aby wybrać się na zimowe zawody. W końcu uchodzą one za jedne z najlepszych z całego cyklu Pucharu Świata.

Pada śnieg, czyli początek zimy na Wielkiej Sowie

Pewnego dnia znowu sypnęło śniegiem. Korzystając z wolnej chwili, niezwłocznie wyruszyliśmy w góry. Za cel naszej pierwszej zimowej wyprawy wybraliśmy Wielką Sowę (1015 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Gór Sowich.

Cel: Wielka Sowa

Szlak: czerwony 

Szlak czerwony rozpoczyna się przy przełęczy Sokolej, w miejscowości Sokolec. Tam, przy stokach narciarskich należy skręcić w lewo i iść pod stromą górę mijając Chatę pod Sową. Za niedługo, bo za jakieś 10-15 min dochodzimy do pierwszego schroniska na tej trasie – PTTK „Orzeł”. Wstępujemy tylko po pieczątki i idziemy dalej. Teraz zostaje nam już do przejścia ostatni kawałeczek stromego podejścia, a potem wchodzimy w las, gdzie ścieżka jest łagodna i idzie się naprawdę przyjemnie. Tym bardziej, że wokół nas biało, biało, biało. Niebo jednak wciąż jest spowite ciemnoszarą mgłą.

Rzym, czyli Europejskie Spotkanie Młodych w 2012 roku

Długo mnie tutaj nie było – można powiedzieć, że najpierw wzięłam sobie świąteczny urlop, a potem pojechałam na tydzień do Włoch. I teraz chciałabym o tej mojej wycieczce opowiedzieć. : )

Wcześniej już pisałam dosyć dużo o wspólnocie Taize, w lecie odwiedziłam tę francuską wioskę, a teraz wybrałam się na organizowane każdego roku Europejskie Spotkanie Młodych. W tym roku odbyło się ono w słonecznej stolicy Italii – w Rzymie.

Czym są Europejskie Spotkania Młodych?

Na przełomie starego i nowego roku (od 28 grudnia do 2 stycznia), w różnych miastach Europy odbywa się spotkanie Taize, organizowane przez francuską wspólnotę, na które zjeżdżają tysiące młodych ludzi z całej Europy i nie tylko. Spotkanie to z założenia ma charakter modlitewny i ekumeniczny – jest to tak zwana Pielgrzymka Zaufania przez Ziemię. Jednak nie tylko to skłania setki ludzi do uczestniczenia w tej swego rodzaju pielgrzymce. Możliwość poznania nowych osób, naszych rówieśników z różnych krajów, zaznajomienia się z nową kulturą, zwiedzenia danego miasta, czy regionu. Każdy jedzie tam tak naprawdę w innym, sobie tylko znanym celu. Jednak wszyscy tworzą przez te kilka dni wspólnotę, razem gromadzą się na modlitwach i posiłkach.

Jak wyglądają Spotkania?

Przyjezdni zostają rozlokowani w poszczególnych parafiach, następnie każda parafia zapewnia zakwaterowanie – może to być rodzina, ale też nocleg w różnych zgromadzeniach, miejscach publicznych takich jak szkoły czy nawet biblioteki. Poranne modlitwy odbywają się w parafiach, potem uczestnicy dzieleni są na mniejsze, międzynarodowe grupki i w tych grupach, po porannej modlitwie, odbywają się spotkania. Obiady wydawane są najczęściej w ogromnej hali, i tam także odbywają się popołudniowe i wieczorne modlitwy. Jeżeli chodzi o śniadania to zapewniają je rodziny bądź osoby, które nas goszczą. Podczas obiadu dostaje się również  suchy prowiant, który stanowi kolację (bułki, serki, jogurt, owoc, słodycze, picie).  Po południu ( o 16.00 ) odbywają się również spotkania tematyczne, na które każdy może się wybrać. Wstęp jest wolny. Dzień kończy się wspólną modlitwą. Oczywiście modlitwy te wyglądają bardzo podobnie do tych w Taize – są śpiewane pieśni w różnych językach, odczytywane fragmenty Pisma Świętego, jest także chwila ciszy.

Magiczny czas, czyli Święta o woni pierniczków!

Święta już tuż tuż. Jutro szczególny wieczór, czyli Wigilia. Zapewne większość z nas podzieli się opłatkiem z bliskimi, usiądzie przy suto zastawionym stole by świętować nadchodzące Boże Narodzenie.  Właśnie z tej okazji chcę wszystkim złożyć gorące życzenia. Otóż życzę Wam, aby ten świąteczny czas był niezwykle magiczny, spędzony w ciepłym, rodzinnym gronie, pełen radości i pogody ducha. Pod choinką niech pojawią się mniejsze lub większe prezenty,  za oknem niech będzie biało, a niebo pełne gwiazd. Życzę Wam również dużo zdrowia oraz szczęścia, dużo uśmiechu i pozytywnej energii, tego abyście każdego dnia odkrywali coś nowego, fascynującego. Wreszcie niech Nowy Rok będzie dla Was jeszcze lepszy, niż ten, który dobiega już końca, pełen wyzwań i emocji, a sylwester istnie szalony!  Zatem Wesołych Świąt! Do zobaczenia w przyszłym roku!  : ))

A oto efekt naszej „pierniczkowej” pracy - małe prezenty dla bliskich. Ahh… ten zapach pierniczków i makowca  rozchodzący się po całym mieszkaniu… Bezcenny!

Zagubieni na szlaku, czyli Skalnik i Zadzierna

Znowu niedziela. Znowu się chmurzy i wieje. Ale my tak łatwo za wygraną nie dajemy i zamiast siedzieć bezczynnie w domu, ponownie oddajemy się naszej pasji i ruszamy w góry! Po ostatniej wycieczce w Rudawy, fascynacja tymi górami nie opadła, zatem pragnąc jeszcze raz wybrać się w to pasmo, za cel obraliśmy jego najwyższy szczyt, czyli Skalnik. Szczyt ten wchodzi w skład Korony Sudetów oraz Korony Gór Polski.

Cel: Skalnik – 945 m n.p.m.

Szlaki: niebieski (agroturystyka Czartak - Skalnik – agroturystyka Czartak)

Samsara, czyli niekończąca się wędrówka człowieka na świecie

Zachęcona ostatnią recenzją „Samsary” na sąsiednim blogu, bez chwili wahania wybrałam się do kina na projekcję tego filmu. Był piątek wieczór, a na sali siedziały trzy osoby, w tym ja.

„Samsara” to film dokumentalny, swego rodzaju reportaż, efekt pięcioletniej podróży po 25 krajach świata. Ujęcia przenoszą nas między innymi do Chin, Japonii, Arabii Saudyjskiej, Tajlandii czy Zjednoczonych Emiratów Arabskich.  

Rudawy, ach te Rudawy, czyli Sokolik i Krzyżna Góra

Tym razem zdałam się na moją rodzinkę, i to nie ja decydowałam o wyborze trasy. Na pytanie gdzie jedziemy? Usłyszałam odpowiedź: w Rudawy Janowickie.

Cel: Sokolik i Krzyżna Góra

Szlaki: niebieski – czerwony – czarny – niebieski

Samochodem docieramy do wsi Karpniki (Przełęcz Karpnicka). Auto zostawiamy na parkingu (obecnie, czyli poza sezonem jest on bezpłatny, natomiast w sezonie zdaje się że trzeba coś zapłacić z pozostawienie pojazdu). Przechodzimy przez ulicę i idziemy niebieskim szlakiem przed siebie. 

Trzydniowiański Wierch, czyli jesienią w Tatrach

Ostatnio dużo pisałam o Sudetach i wycieczkach w rejonie Dolnego Śląska, zatem teraz pora na zmianę. Przeglądając stare archiwa zdjęć natknęłam się na te poniżej. W tamtym roku długi weekend listopadowy spędziłam w Tatrach. Pogoda była jaka była, a efekty naszej wycieczki można zobaczyć poniżej.   : )

Osówka, czyli tajemnicze podziemne miasto

Ostatnio pogoda zbytnio nie dopisywała, weekendy były szare i ponure, więc wyjazdy w góry odkładałam na potem. Kiedyś obiło mi się o uszy, że w Głuszycy znajduje się podziemne miasto. Zatem szaruga na polu pozwoliła wybrać się nam właśnie tam. I naprawdę było warto!

Podziemne miasto 

Kompleks Osówka znajduje się w miejscowości Sierpnica (nieopodal Głuszycy, niedaleko Wałbrzycha). Jest on trzecią częścią projektu „Reise”.  Prace nad budową podziemnego miasta rozpoczęły się w 1943 roku. Podobno miała tutaj powstać główna kwatera Hitlera w Górach Sowich. Jednak tak naprawdę do dzisiaj nie znamy jego ostatecznego przeznaczenia. Cel prac był utrzymywany w tajemnicy. Niektórzy twierdzą, że budowano tam hale dla podziemnych fabryk do produkcji broni lub prowadzono badania laboratoryjne nad bronią jądrową. Do pracy wykorzystywano więźniów z obozu koncentracyjnego w Gross Rosen. W czasie wojny żyli tam ludzie – to był ich schron. Osówka to najciekawszy i największy udostępniony kompleks podziemny w Górach Sowich. Do dzisiaj odkryto jednak zaledwie około 10% tego, co może znajdować się w skałach („odkryta” Osówka ma obecnie długość ok. 1500 m). Wielokrotnie zgłaszały się ekipy, które chciały przeprowadzić tam badania, jednak każda z nich albo nic nie odkryła, albo została odprawiona z kwitkiem. Można rzec, że jednym z wrogów poznania prawdy o tym obiekcie są miejscowi leśnicy, którzy aż zanadto troszczą się o tamtejsze drzewa i inne rośny, i nie pozwalają na wycięcie choćby dwóch z nich, przez co uniemożliwiają prowadzenie badań. Akta, które były prowadzona przez Niemców w czasie budowy Osówki są utajnione, jak na razie do 2020 roku. 

Po kapitulacji III Rzeszy obiekt został przejęty przez Rosjan, którzy nie objęli go opieką i należytą konserwacją. Po kilku latach oddali kompleks w ręce władz polskich, które podobnie nic nie zrobiły z tym faktem. Dopiero w latach 80-90 XX w. zaczęły się prace nad konserwacją obiektu i udostępnieniem go dla ruchu turystycznego.

Zeznania świadków, którzy mieszkali w podziemnym mieście w czasie wojny, i tych, którzy przybyli tam zaraz po niej nie są spójne. Poszukiwacze prawdy i skarbów, które mogą być ukryte gdzieś w tajemnych korytarzach mogą trafić na rzeczywiste skarby w postaci złota, czy monet, lub też na niebezpieczne gazy i ładunki wybuchowe.

 Jedno jest pewne: Niemcy, kiedy odchodzili z Osówki w maju 1945 roku byli przekonani o tym, że za jakiś czas ponownie tam powrócą. Dlatego zabezpieczyli dużą część podziemi zostawiając tam… no właśnie, co? To jest jedna z najbardziej strzeżonych tajemnic tego miejsca.